Siedzieli przy kawie i koniaku w tak zwanym saloniku myśliwskim. Liczne trofea na ścianach świadczyły o zamiłowaniu i sukcesach gospodarza na tym polu. Szczególnie imponująco wyglądał spreparowany łeb dzika-olbrzyma o zastraszających szablach, zwisający tuż nad kominkiem.
- Z czego pan go powalił?
- Z belgijskiego sztucera z lunetą, z zasadzki. Na komorę. Padł jak długi.
- Znakomita sztuka. Rzekłbym, bezkonkurencyjna. Nie wiem, czy sam Goering ma podobną na rozkładzie.
- O, jemu to na pewno pod samą lufę podprowadzają.
- A propos, opowiem panu historyjkę z mojego polowania na cietrzewie w Polsce, w tej ich Puszczy Białowieskiej. Miejscowy gauleiter dowiedział się od moich ludzi, że jazda konna i polowanie to moje pasje i naturalnie nie omieszkał zaprosić na swoje rewiry.
- Jakże by inaczej. Prosit!
Major chętnie przystał na propozycję.
- Więc wyjeżdżamy jeszcze przed świtem. Mgła, pamiętam, wisi jak mleko, tuż nad ziemią. Zadaję sobie pytanie w duchu, do czego mam strzelać przy tej widoczności, a raczej jej braku? W końcu głośno wyrażam swoje wątpliwości. Mój gospodarz jednak pozostaje niezrażony, ciągle w dobrym humorze, powtarza, że sukces zapewniony i jego ludzie już z wieczora wypatrzyły parę dorodnych głuszców. A poza tym ptactwa o tej porze roku tam jest na zabój. I właśnie tam Hermann, na polowaniu z polskim ministrem spraw zagranicznych, zdobył przed wojną nagrodę ich Klubu Myśliwskiego za wspaniałe poroże kozła-dwulatka.
- Widziałem te zdjęcia w „Beobachterze”. Marszałek na nim pręży się dumny jak gdyby zestrzelił brytyjskiego myśliwca, co najmniej. Na pewno się dziwił, jak Polakom się udało naprowadzić takiego zwierzaka pod jego lufę.
- No nie, strzelcem to on jest dobrym. Nagonka się postarała. Na pewno dobrze im zapłacili.
- Nie dziwię się. Taka szycha.
Przyjezdny pochyleniem głowy wyraził zgodę.
- W każdym razie dojeżdżamy na miejsce. Ciemno jak diabli. Cała świta ze strzelbami już czeka. Pies rwie się ze smyczy. Widzę, że gauleiter nie przesadził. Organizacja wzorowa. Zaczyna powoli świtać. Po kilku minutach wychodzimy ostrożnie na stanowiska. Przy mnie sam gospodarz polowania i starszy leśniczy, z miejscowych. Też zapewnia, po niemiecku, że ptactwa jest mnóstwo i że na pewno będę zadowolony. Dziwi mnie trochę ta nadmierna pewność, ale jestem tu gościem i miejscowi lepiej przecież znają swoje włości.
Słyszę naraz łopot skrzydeł i na tle jaśniejącego nieba miga w oddaleniu, zupełnie z boku, sylwetka ciężkiego ptaka niezdarnie zrywającego się do lotu. Zaskoczony walę z obu luf i zdaję sobie sprawę, że nie poprowadziłem broni z należytym wyprzedzeniem. Pudło, niestety. Dziura w porannym powietrzu. Wstyd po prostu. Leśniczy patrzy na mnie z zażenowaniem. Gaulieter nadrabia miną.”Będą następne” – szepce głośno.
Jak na zawołanie słychać głośny łomot w gęstwienie i po chwili nad zagajnikiem wzlatuje w niebo ciemny kształt. Walę na wzlot. Z obu luf. Śrutem. Ptak leci dalej. Znów pudło?
Słyszymy raptem jakiś łoskot i ciężkie uderzenie o ziemię. trafiony. Okrzyki radości. Gauleiter ściska mi rękę. Leśniczy z szacunkiem zdejmuje czapkę i też gratuluje wspaniałego strzału.
Idziemy do rzadkiego zagajnika. Na ziemi pod sosenkami widzę ciemny kształt. Schylam się. W świetle rodzącego się poranka widzę...płócienny worek. Otwieram...
- Nie powie pan, że...?
- Tak jest. Ogromny, czarny cietrzew, z barwnymi piórami ogona...okazowy taki.
- Ha – ha – ha...a to dobre...ha –ha...co za kawał...
- Zachowuję całkowitą powagę. Spoglądam na gauleitera. Na leśniczego. Milczą obaj, czerwoni jak buraki. Mija długa chwila. I naraz wszyscy troje, nie zmawiając się wybuchamy niepohamowanym śmiechem, z klepaniem się po ramionach, trzymaniem się za brzuchy i łzami w oczach.
Leśniczy odkręca manierkę z jakąś puszczańską nalewką na kilkunastu ziołach - jak zapewnia - nalewa do metalowego kieliszka i wyciąga w moją stronę. Biorę wbrew ostrzegawczemu spojrzeniu gospodarza polowania. Płyn jest mocny i wonny, coś jak nasz likier jaegermeister. Wszyscy trzej pijemy, ciągle krztusząc się i kaszląc ze śmiechu. Było to najweselsze polowanie w moim życiu. Gauleiter promieniał.
- Kazali chłopu rzucić ptaka jak posłyszy strzał? Tylko nie uprzedzili, że trzeba go najpierw wyjąć z worka? - brunet aż poczerwieniał ze śmiechu.
- Zgadł pan. Poprosiłem by tamtego doprowadzono. Wystraszony chłopina jak wszyscy diabli. Nic nie rozumiał, dlaczego dostał kielich nalewki i dziesięć marek od uśmiechniętego cywila, przed którym wszyscy wojskowi stawali na baczność.
- Przednia historia. Pozwoli pan, że opowiem ją w swoim kręgu.
- Naturalnie. Na pewno i tak zaliczą ją do tradycyjnych bajek myśliwskich.
Gość naraz spoważniał. Wyprostował się w fotelu.
- Wracając do celu naszego spotkania. Otóż, chcę by pan wiedział, Festung Breslau nie utrzyma się dłużej niż kilka tygodni. Przewaga bolszewików na tym kierunku jest miażdżąca. Fuehrer już w sierpniu ubiegłego roku stwierdził podczas prywatnej rozmowy w Wolfschantze, że pod względem wojskowym wojna jest przegrana. Pozostaje nam tylko liczyć na wybuch konfliktu zbrojnego między Rosjanami a ich zachodnimi aliantami. Będziemy spowalniać ofensywę sowiecką, jednocześnie usiłując nawiązać kontakty z Amerykanami i zawrzeć z nimi pokój separatystyczny. Brytyjczycy osamotnieni nie zechcą walczyć i też powinni na nasze warunki przystać. Nie wiemy, co stanie się z tymi tu terenami. Obawiam się, że zajmą je Rosjanie.
- A jeśli nam się nie uda porozumieć z Zachodem? Co wtedy?
-Będziemy musieli zatroszczyć się o przyszłość Niemiec i swoją własną. Stosowne kroki zostały już podjęte. Czy ma pan tu jeszcze jeńców brytyjskich?
Starszy z dwóch mężczyzn zamyślił się na chwilę.
-Kilku z nich zginęło w tej okropnej katastrofie górniczej przed czterema laty, ale mamy ich jeszcze trochę...
-Czy to naprawdę był przypadek?
- Absolutnie. Ponad 150 naszych górników straciło wtedy życie. Miejscowa kopalnia dostarcza najwyższej, jakości węgiel koksujący na potrzeby przemysłu Rzeszy. Niestety, pokłady są niskie, uniemożliwiające praktycznie większa mechanizację, do tego przesycone dwutlenkiem węgla...
-Tym szampańskim gazem? Co to ma wspólnego, przepraszam...
-Też tak na początku myślałem. Czy wyobraża pan sobie skutki gwałtownego otwarcia pod ziemią tytanicznej butelki szampana o długości kilku kilometrów? I ten sprężony gaz pod ogromnym ciśnieniem gwałtownie wyrywający się na zewnątrz?j
Major się żachnął.
-Mój Boże! I ci biedacy tam byli?
-Tak jest. Gwałtowny wyrzut gazu o sile tsunami pogrzebał wszystko i wszystkich pod tysiącami ton węgla i kamienia. Piekielne siły.
- Nie dało się zapobiec?
-Niestety. Podejrzewamy, że w trosce o maksymalny urobek węgla na potrzeby naszych stalowni przekroczono gdzieś przepisy bezpieczeństwa, chociaż w końcu mogło zagrać naraz kilka czynników...jak to w życiu...Natura jest nieprzewidywalna.
Major zdecydowanym gestem odmówił następnego kieliszka koniaku.
-Dobrze, będę potrzebował kilkunastu jeńców. Mają ukryć we wskazanym przez pana miejscu na dole kopalni ładunek specjalny, który będzie dostarczony ciężarówkami jutro w nocy.
- Czy muszę znać naturę tego ładunku?
-W ogólnych zarysach, by zdał sobie pan sprawę z jego znaczenia. Słyszał pan o Wunderwaffe, niewątpliwie?
-A jakże! Te pociski V-1 i V-2, co miały zmieść Londyn z powierzchni ziemi. Fuehrer gada o tym co tydzień.
-Widzi pan, w pewnym sensie, podobna broń naprawdę istnieje. To znaczy, są jej plany i rysunki techniczne. Na dopracowanie jej i zastosowanie praktyczne w szerokiej skali nie mamy już czasu. Musimy z tym poczekać. Nie może ona wpaść w ręce Rosjan. Ukryjemy to wszystko do lepszych czasów, dla dobra Niemiec.
“Neurode” z tomiku OPOWIEśCI NIEZWYKŁE wydane przez Psychoskokskok w formie ebooka.
