12.04.2008.

Wczoraj miałam przyjemność spotkać się z kolegami i koleżankami z lat szkolnych.
Nie widzieliśmy się 25 lat . To szmat czasu, sporo życia i doświadczeń.
Muszę przyznać, że denerwowałam się trochę tym spotkaniem.
Po części z racji współorganizowania tego zlotu, a troszkę adrenalina rosła na myśl
jak się rozpoznamy w tej dorosłej postaci... Lata robią swoją pracę, nakładając nam znamiona
mijającego czasu. Doświadczenia uszlachetniają naszą osobowość, dziergając na niej ten jeden, jedyny, niepowtarzalny wzór. A że życie nie jest tak łatwe, jak się nam mogło wydawać w wieku
15 lat, to każdy z nas doskonale zdążył się zorientować.
No i.........................
Czas nas pozmieniał, to normalne. Nikt nie jest wiecznym dzieckiem, ale zarówno moje,
jak i ośmielę się twierdzić wrażenia innych były przyjemnie zaskakujące.
Ja wiem, że wiek 40 lat nie jest jakimś wyznacznikiem, ale ja niektóre osoby widziałam dopiero teraz, po 25 latach i odkryłam w nich tamte dawne dzieciaki...tamte błyski w oczach i podobne poczucie humoru...
Wspomnień i śmiechu było co niemiara . Aż dziw bierze jakie szczególiki pozostawały im w głowach. Z tych szczątków opowieści mogliśmy odtworzyć wiele zabawnych historyjek
ze szkoły, przypomnieć sobie lepsze i gorsze momenty z czasu wczesnej edukacji.
Oczywiście, jak to bywa na takich spotkaniach, każdy z nas z dumą opowiadał o swym naturalnym dorobku ( dzieciach, współmałżonku ) jak też o swych osiągnięciach zawodowych.
W miłej atmosferze czas szybko leci, więc i to spotkanie musiało dobiec końca.
O ile powitanie było radosne, aczkolwiek lekko powściągliwe, tak pożegnanie było wylewne, serdeczne i niemalże rozszlochane. Uściskom, całusom i wymianom nr tel. nie było końca.
Każdy zapewniał, że zapamięta i na pewno zechce spotkać się ponownie....
A życie płynie....
Mam nadzieję, że następne spotkanie odbędzie się o wiele szybciej i w jeszcze większym gronie.
A następne ćwierćwiecze?....
Wierzę, że dotrwamy do niego wszyscy....... i to w dobrym zdrowiu. :)

Nostalgia

Moja droga Weno, gdzie żeś się ukryła?
Bez Ciebie moje siły witalne są nikłe i bez wartości.
Rozkochałaś mnie w sobie i karmiłaś natchnieniem.
Wspólnymi siłami pisałyśmy ciekawe teksty : wiersze miały rymy,
teksty wesołe tryskały radością, a smutne zachęcały do refleksji...

A teraz odeszłaś....
Tęsknię za Tobą Wenusio kochana.
Wieczory bez Ciebie są puste , czyste kartki rażą w oczy, a ja wałęsam się po pokoju
i miejsca zagrzać nie potrafię...

Wróć proszę do mnie, obiecuję poprawę i dyscyplinę...
Wychwycę każdy Twój szept do ucha, zanotuję każdą myśl jaką podeślesz.
A potem siądziemy sobie w kątku i wyciągniemy z tych złotych myślątek
esencję doskonałej jakości....

Otulona...

Moje sny rozproszył wiatr wdzierając sie nagle.
Omiotłam jeszcze spojrzeniem uśpionym
umykające w zakamarkach pamięci postaci wymyślone.
Rumiane , ciepłem pulsujące policzki stężały nieco muśnięte powietrzem.
Nie chce mi się jeszcze myśleć o poranku,
chociaż wróble za oknem prowadzą już swoje regularne bitwy o okruszki.
Wrzask wdziera się przez okno bezpośrednio do mózgu...
Głupie ptaki.... Mogłyby gdzie indziej przeprowadzać swoje batalie.
Zbieram myśli, by przypomnieć sobie,co tak mną wstrząsnęło we śnie...
Odnajduję postać pierwszoplanową.
Nie znikaj z mojej pamięci....
Nie chcę byś zniknął...
Szczelniej otulona, mocno zaciskam powieki...
Na czym skończyliśmy?
Powróć proszę do mego snu. Pokaż się jeszcze choć na chwilę...
Bo kiedy wstanę, czar pryśnie.
Nie stworzony na jawie, mój Kochanku Nocy...

Dla "Niego"

Przedzieram się przez gęstwiny wspomnień.
Umysłem, jak maczetą kierując drogę do jasnego widzenia
wielu spraw.
Kierowałeś nim i na każdej ścieżce widziałam ślady Twego istnienia.
Wymazuję z pamięci obraz za obrazem,
a one wracają do mnie we snach.
Pozwoliłeś mi odczuć jak unosi się ptak.
Pokazałeś jak boli strach......
Jak trudne do opanowania są łzy żałości.
A teraz jestem ślepa.
Odszedłeś pozostawiając pustkę, próżnię w której się duszę.
Opuszkami palców pozwoliłeś dotknąć realnego życia.
I zabrałeś go ze sobą w nieprzeniknione gęstwiny mego umysłu.
Jesteś tam..... wiem.
Czuję Cię w mojej pamięci, ale ona umiera...
Powoli znika jak mgła, kiedy promienie słońca zaczynają się w niej przemywać.
Ratuj ją .... Proszę.....
Ratuj moją pamięć od zatracenia,
Bo kiedy umrą sny, które mi dałeś,
pozostanie tylko sącząca się rana po wyobraźni...

Myśl Renata - myśl

Dotarłam już do rozdroża.
Teraz muszę zastanowić się, którą drogę obrać.
Dobrze, że jest solidny kamień na którym mogę przysiąść i pomyśleć ( a swoją drogą, skoro tyle
ludzi trafia właśnie w to miejsce, to dlaczego do cholery, los nie postawi tu porządnej ławki?)
No więc siedzę sobie na tym wygłaskanym już różnymi pośladkami kamieniu i myślę...
Oczywiście , jak to zwykle bywa na klasycznych rozstajach życia.... - zero jakiegokolwiek kierunkowskazu, żadnej strzałki w prawo czy w lewo.
Cofnąć się nie da, bo tam już byłam i czas mnie nie wróci do minionych chwil.
Zresztą i po co? Byłam , widziałam, dotknęłam....Chciałoby się rzec - veni,vidi,vici....
W sumie czemu nie? W końcu mam swoją Wiktorię :):):)
Przez tyle lat zakodowałam sobie, by mieć wzrok utkwiony w przyszłość.A Ona MA BYĆ JASNA !!!
No tak... czyli jakaś wskazówka.
Wstanę i sprawdzę, która droga jest jaśniejsza.
Może jakieś światełko w tunelu? ( nie, nie , tylko nie to... jeszcze nie teraz )

Wypada zrobić analizę życia dotychczasowego , wykreślić wszystko czego się nie chce już przeżywać , dopisać senne marzenia ( a nuż ziszczą się na jawie... )
Do tego dodać prawdziwych przyjaciół, jeśli są ( jeśli nie, to nie udawać ,że się ich ma w ogóle )

Na takim rozdrożu powinien stać barek, zaopatrzony pod kątem ciężkich przemyśleń,
albo chociaż budka z piwem...
To co ja tu robię? Acha.... myślę.
Staję się ryczącą 40-tką
Klasyczny, wyłuskany półmetek już przerobiłam wcześniej. Roztkliwiłam siebie i paru innych
romantyków.
Może teraz pomyślę o zmianie stylu życia?
Może wypada wreszcie dojrzeć do wieku , jaki mi ohydnie wdrapuje się po pośladkach na kark....
( kurcze dajcie mi kija !!!!!!!! )
Dzieci dorastają, pewnie chcą mamusi w gremplinie i z nieustającą troską wymalowaną na buzi.
Sąsiadki już zapowietrzyły się na maxa .
Praca jest , jaka jest. Pracę należy szanować.
mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm
Coś mi nie idzie to myślenie.
Po cholerę ja tu przyszłam?
Gdzieś tu na pewno siedzi Zatroskany Duch- "Opiekun Strapionych"......
Heeeeejjjj !!!!!! Zmywam się stąd na kolejne 10 lat !!!!!!
Stawiam piwo !!! Idziesz ???!!!!!!!!

Takie sobie polegiwanie

Leżę sobie w ciepłym pokoju,
kocem otulona.
Muzyka cichutko płynie z radia.
Na stoliku gorąca herbatka i....

Wydawałoby się luksus,słodkie lenistwo,
pozazdrościć tylko....

Leżę sobie.... - bo nie mam siły podnieść zbolałej głowy
Sztywne mięśnie odmawiają posłuszeństwa.
W ciepłym pokoju..... - musi być ciepły , żeby pozbyć się dreszczy
Kocem otulona.... - a pod nim szalik i ciepłe wełniane skarpety
Muzyka jest cicha ... - przez zalgnięte uszy prawie jej nie słychać
Na stoliku herbatka i .... - stos tabletek, hektolitry syropów, góry chusteczek do nosa

Leżę sobie, tylko że nie z własnej woli.
Grypa mnie położyła,a teraz siedzi obok i rechocze z mojej bezradności.....

Hej wszystkim:):):)

Witam w Nowym Roku:)
Ile dni , tyle niespodzianek.
Ile tygodni, tyle wrażeń i doświadczeń.
Te trudne i smutne nas zahartują,
te radosne podniosą na duchu.
Oby wszystkie były z pożytkiem dla nas
i wyzwalały w nas Człowieka.....